Przyszedłeś dziś do mnie dotykiem myśli. Między jednym łykiem kawy, a drugim, czytam scenariusz Twojej realności, bym mogła Cię odnaleźć w tłumie codziennych zdarzeń.
Z torbą przewieszoną przez ramię, w rytmie kroków odbijających się od pośpiechu, gonisz niknący już za drzwiami czas. Rozmazanym za szybą krajobrazem, mierzysz przebytą odległość. Ścigasz się z czasem, obładowany odpowiedzialnością, z kieszeniami wypełnionymi ludzkimi zachowaniami, z myślami podzielonymi między tu i tam.
Zatrzymany na słowa tak dobrze znane, na dotyk mocniejszy niż przysięga, odnajdujesz spokój, niecierpliwość, zasłuchanie... Każdy pragnie miłości, choć nie każdy się do tego przyznaje. Miłości, która wyostrza zmysły, która zrzuca ubranie już w przedpokoju, która wchodzi gwałtownością i niecierpliwością oczekiwania. Miłości, która je kolację i budzi się, obok, gdy dotykasz prawej strony pościeli. Miłości za zamkniętymi i otwartymi drzwiami. Miłości w blasku świec, w pełnym świetle i czerni nocy. Miłości jak z wielkiego ekranu, gdzie on nie potrafi bez niej, a ona biegnie mu na spotkanie w niebieskiej sukience. Miłości z motylami, skurczem serca i suchością warg. Miłości wilgotnej z pożądania, szalonej z fantazji, odurzonej feromonami szczęścia. Każdy pragnie miłości, choć nie każdy się do tego przyznaje. Mówią, że na samym końcu wszystkich końców bardziej jednak żałuje się tego, czego się nie zrobiło, nie poczuło. Mówią, że opłakuje się tych, których nie miało się odwagi dotknąć, przytulić, pokochać...Z nut powstaje muzyka, a z chwil całe życie...Magiczne...Więc cieszmy się nim i dostrzegajmy ciepło chwil...

Ps."Człowiek uważny na dzień, w którym żyje, bez trudu odkrywa magiczną chwilę. Może być ona ukryta w tej porannej porze, kiedy przekręcamy klucz w zamku, w przestrzeni ciszy, która zapada po wieczerzy, w tysiącach i jednej rzeczy, które wydają się nam takie same. Ten moment istnieje naprawdę, to chwila, w której spływa na nas cała siła gwiazd i pozwala nam czynić cuda." /"Na brzegu rzeki Piedry usiadłam i płakałam" P. Coelho